....

Savaşın en kanlı günlerinden biri.. Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düstüğünü gördü. İnsanin başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:
- Teğmenim. Arkadaşımı almaya gidiyorum, bana bişey olursa şu mektubu aileme ulaştırırmısınız.
- Delirdin mi? der gibi baktı teğmen...
- Gitmeye değer mi?. Arkadaşın delik deşik olmuş... Büyük olasılıkla ölmüştür bile.. Kendi hayatını da tehlikeye atma sakın..Asker teğmeni dinlemeden mektubu teğmen doğru atıp yaralı arkadaşına doğru koşmaya başladı.

İnanılması güç bir mucize.. Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı .Onu sırtına aldı ve koşa koşa döndü.. Birlikte siperin içine yuvarlandılar.

Teğmen, kanlar içindeki askeri muayene etti.. Sonra onu sipere taşıyan arkadasina döndü onunda kolundan yaralandığını görünce :
- Sana değmez, hayatını tehlikeye atmana değmez, demiştim. Bu zaten ölmüş..
- Değdi teğmenim. dedi asker..
- Nasıl değdi? dedi tegmen.. Kolunu kesmek zorunda bile kalabiliriz bu adam ölmüş

  görmüyor musun?..
- Gene de değdi komutanım.. Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı.. Onun son

  sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim icin.. Ve arkadaşının son sözlerini

  hıçkırarak tekrarladı:
- Jim!.. Geleceğini biliyordum!.demişti arkadaşı..Geleceğini biliyordum...

Kalbimizde Arkadaşlık adında bir mucize var. Nasıl olduğunu veya nasıl başladığını anlamazsınız. Ama bu özel armağanı bilirsiniz ve Arkadaşlığın Tanrı' nın en büyük armağanı olduğunu anlarsınız. Arkadaşlar çok nadide mücevherlerdir. Sizi gülümsetip başarmanız için cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini size açmak isterler. Her zaman kara gününüzde yakınınızda olanlar gerçek dosttur; asla unutmayın onların size ihtiyacı varken de havada kaç kurşun olursa olsun sizde onları kucaklamaktan kaçmayın.....